RHYTHM in YOUR HEART

ใครว่าเราอู้....เปล่าน้าาาาา เปล่าอู้

เมื่อวานก็ไปเล่นแผ่นดินไหวมา ได้ไฟฉายมอเตอร์แบบไม่มีถ่าน ไปดูหนังสี่มิติ ไปดูชาวบ้านเขาโดดหอ(โรยตัวต่างหาก)กัน  ไปกินบุฟเฟ่อาหารอิตาเลียนที่แชงกรีล่า ตอนวันพุธก็ไปเดินชิวช่วยแม่ดูคอม ไปกินฮาจิบังส่วนวันนี้ตั้งแต่เช้าก็นั่งเลี้ยงมุคุโร่ นั่งเปิดบล็อกเข้านู่นนี่ เช็คเมลล์ ดูอนิเม บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ

นี่ไม่เรียกว่าอู้เหรอไงวะ=[]=!!!!!!!
(/ตบผัวะ!!)

ถึงอู้ตอนนี้แบบหนูก็เสร็จแล้วนะเคอะ TAT

หลักฐานเค่อะหลักฐาน

(นี่อยู่ปี4ทำได้แค่นี้เองเหรอวะ.....กะหรั่วจริงกรูวOTL) <<ก็เค้าเพิ่งลองใช้คอมเขียนนี่นาT[]T!!!!!!!!!

กะหรั่วไปวันๆ.....(หาความเป็นล้านนาไม่ได้กรูก็ยัดหลังคาใส่แม่มเลย....)

ส่งวันที่ 29 ตอนสองทุ่ม.....ขณะนี้เดี้ยนกำลังนั่งตัดโม
(หันไปดูซากฐานโมที่กองอยู่ข้างหลัง....ได้แค่ฐานเองเร้อออออออออออออออ)

ไม่นับเพลทคอนเซปท์ที่ต้องทำอีก...(เหม่อมองเพดาน.....พระเจ้าาาาาาาาา)

น่า...............คืนนี้ยังอีกยาวไกล........

---------------------------------------------------------------------------------

เผอิญแบบว่า ช่วงนี้คุยกับเพื่อนแล้วเห็นเขาเจอการรุกรานของเด็กๆที่เป็นแฟนคลับมาก (อีนี่ไม่ค่อยเจอหรอก ปิดตัวโคตร) เลยเริ่มมานั่งคิดถึงมารยาทที่ควรทำในวงการโดจินชิ ไม่ว่าจะฟิค หรือว่าโดก็ตาม

อนึ่ง นี่เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งในความคิดของเราน่อ (ไปงานโดกทม.ไม่บ่่อย แต่ก็ขายที่เชียงใหม่ เหอ เหอ)

1.เรื่องของการบังคับซื้อของ มีเมื่อหลายปีก่อนที่เาเคยเจอ ไม่ได้อยากซื้อ แต่พอเดินผ่านไปก็โดนพูดเหมือนบังคับให้ซื้ออะไรแบบนั้น(ช่วงนั้นฟูเมบูม......) การซื้อเป็นสิทธิส่วนบุุคล อันนี้ก็ตามที่รู้กัน ใครอยากซื้อก็ซื้อไม่ซื้อก็อย่าไปบังคับเขา (เจอกับตัวเองแล้วเฟลนะ ทำไมชั้นต้องเสียเงินกับของที่ไม่อยากได้วะ?)

2.การเข้าแถวซื้อของ อันนี้เมื่อก่อนไม่ค่อยจะรู้หรอกนะ เพราะเมื่อก่อนเราไม่ค่อยมีใครมารุมที่บูธ จะเจอก็ช่วงหลังๆที่เริ่มทำงานรีบอร์นออกมา เคยเจอกับตัวแค่ครั้งเดียว แต่สำหรับบูธที่มีคนมุมเยอะๆเนี่ย เราคิดว่าลูกค้าน่าจะเข้าแถวกันหน่อย เพราะบางทีอีการไม่เข้าแถวเนี่ยมันทำให้คนขายสับสนไปด้วย เพราะอยู่ดีๆทางนี้ก็ส่งเงินมา ทางนั้นก็มาอีกแล้ว ขายไม่ทันเว้ยยย (คนขายมีคนเดียวOTL) คราวที่ผ่านมา เจอแบบน่ารัก เข้าแถวกันด้วย ก็ขอให้เข้ากันต่อไปนะเคอะ (แล้วอิชั้นจะทำป้ายหางแถวไปให้แบบงานที่ยุ่น กร้ากกกกก)<<เฮ่ยๆ-_-

แต่บางครั้งพอของมันใกล้หมดคนข้าวหลังก็จะเกิดอาการพานิคว่ากรูไม่ได้แน่ๆ อาจจะมีการดันแถว พยายามแซงขึ้นมา หรือดันตัวเองมาข้างหน้าเพื่อหยิบของ ไอ้แบบนี้ก็.......อย่าทำเลยนะคะT-T (คิดถึงว่าคนที่อยู่ข้างหลังคุณอีกทีจะเศร้าขนาดไหน)

3.จำนวนการซื้อ อันนี้ฟังเล่ามา แบบว่าเพราะคนข้าวหน้าซื้อหลายเล่ม(ในกรณีที่เปฯเรื่องเดียวกัน) คนข้างหลังก็มีการต่อว่า ส่วนตัวแล้ว เข้าใจว่ามีเพื่อนฝากซื้อ แต่การรับฝากแบบนี้ไม่อยากให้เกิน 3 เล่มอ่ะ (ถ้าแบบว่ามาหยิบที่ละ4เล่มขึ้นนนี่มันดูน่าสงสารคนข้างหลังเหมือนกัน) คิดในแง่ที่ว่า เราอุตส่าห์มรา แต่คนที่ไม่ได้มาดันฝากเพื่อนจกได้นีน่ะ แบบว่าน่าแค้นใจนะ..... (แต่อำนาจมืดนี่เป็นอีกเรื่อง.......อันนั้นเป็นเพราะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดส่วนตัวถึงได้จวกเอาได้ เหอ เหอ)

4.การเซ้าซี้ จากที่เคยไปงานครั้งที่แล้ว มีคนที่เป็นเซอร์เคิลมาขอซื้อขณะที่ยังไม่ถึงเวลาเปิดงาน เข้าใจว่ากลัวของมันจะหมดจะไม่ได้ซื้อ ต้องอยู่เฝ้าบูธ แต่เราเห็นว่ามันน่าเกลียดไปหน่อยเพราะแล้วคนอื่นที่เขารออยู่ข้างนอกยังไม่ได้เข้างานล่ะ เขายังเข้ามาไม่ได้ แต่คุณเข้ามาแล้วก็เลยใช้โอกาสที่เข้ามาแล้วไปขอซื้อของเขาทั้งที่งานไม่เปิด ตอนนั้นเรายอมขายไปเพราะเรารำคาญมาก (จะรีบไปเปลี่ยนชุดคอสด้วย) แต่ต่อจากนี้ตัดสินใจแล้วว่า ไม่ถึงเวลาเปิดงาน ชั้นไม่ขาย!!!!!!!

5.การต่อรอง การถามต้นทุนราคาการต่อรองราคาเป็นเรื่องที่ห้ามกันมาตั้งแต่งานโดเมื่อนานมาแล้ว(?) ไม่มีใครต่อหรอก (แต่ก็มีแบบบ่นว่า แพงอ่ะพี่) การถามต้นทุนราคา จะเป็นเรื่องไม่น่าเกลียด ถ้าถามเพื่อเอาไปเป็นข้อมูลในการทำหนังสือซักเล่ม แต่มันจะเริ่มน่าเกีลยดเมื่อคุณถามเพื่อใช้ในการตัดสินใจซื้อโดหรือนิยายที่มันแพงลองคิดดูเถอะนะ ลองไปถามต้นทุนการืตูนที่เขาพิมพ์กันทุกวันนี้ ขายกันเล่มละ 45 บาทน่ะ รับรองได้ว่าเขาไม่ตอบหรอก

6.การถึงเนื้อถึงตัว อันนี้เป็นมากในเด็กรุ่นหลัง อาการแบบว่าตีสนิท พอรู้จักแล้ว(แต่ไม่ถึงขั้นสนิทชิดเชื้อ) ก็เริ่มแบบว่่า ไปบ้านนะ จะไปเอาโด เมื่อไหร่จะเอาฟิคมาลง ฟิคเสร็จรึยัง อยากอ่านแล้ว มีการทวงเกิดขึ้น มันออกจะถึงเนื้อถึงตัวกันมากไปหน่อยมั้ย? แบบนี้ไม่ควรนา

7.ในฐานะของเซอร์เคิล อันนี้ ก็อย่ารุกรานผู้อื่น เซอรืเคิลแต่ละคนมีพื้นที่จำกัดอยู่ในขอบเขต ไม่ใช่ว่าพอเห็นว่ามันว่าง ก็เลยเอาของไปวางก่อนของฉันเยอะ แล้วพอเขามาถึงจะทำยังไง คิดถึงว่าเป็นโต้ะคุณ คุณก็คงไม่อยากให้คนอื่นเอาของมาวางไว้ทั้งที่ไม่รู้จักกันหรอกใช่มั้ย? เพราะฉะนั้นก็อย่าไปรุกรานเสปซของคนอื่นเขาเลยเนอะ

8.การคอมเม้นต์งาน สามารถคอมเม้นต์ได้ แต่ไม่ใช่ว่าต่อหน้าต่อตา น่าเกลียดเกินนะแบบนั้น ส่วนการคอมเม้นตืก็ควรคอมเม้นต์อย่างมีขอบเขต เช่นการคอมเม้นต์ในแง่ลบ ก็ไม่ใช่พูดว่า ไม่ดีว่ะ ไม่สวยว่ะ เขียนออกมาได้ไง ต่อให้มันแย่แค่ไหน คนทำเขาก็มีความพยายามในการทำ เหมือนตอนคุณเป็นเด็กๆ ต่อให้คุณวาดห่วยพ่อแม่คุณครูก็ยังชมใช่มะว่าวาดเก่งน่ะ  เพราะฉะนั้นควรคอมเม้นต์แบบรักษาน้ำใจบ้าง แล้วการคอมเม้นต์ที่แบบว่า ไม่เอาคู๋นี่น่ะ เกีลยดคู่นี้ที่สุดเลย ต้องคู่นั้นสิ.....ไอ้แบบนี้ก็กลับดาวมึงไปเลยไป ไม่ชอบแล้วมาอ่านทำไมวะ!!!!!(อ่าว)

9.การขอสึเคบุ  ช่วงหลังเจอบ่อยมากการที่เอากระดาษมาวางแปะไว้บอกว่าเอาคู่นี้นะคะ แล้วก็จากไป......อืม.....เข้าใจว่าการใช้กระดาษมันสามารถช่วยให้ได้รูปจากหลายเซอร์คเิลจริงๆ แต่....เซอร์คเคิลไม่มีอารมณ์จะวาดนะคะ เหมือนประมาณว่า กระดาษน่ะ มันเก็บยาก เอาไปก้เป็นชิ้นๆไม่รู้จะหายไปไหนมั้ย เหมือนกับว่าคนที่มาขอไม่ให้ความสำคัญกับงานเราเลย แล้ว.......สึเคบุน่ะ.......มันย่อมาจากSKETCH "BOOK"นะ....ไม่ใช่ SKETCH "PAPER"

ไม่มีการรักษาภาพพจน์...........แค่อยากให้ปรับปรุง ช่วยให้งานมันน่าไปมากขึ้น........

สงสัยโดนมองเป็นผู้ใหญ่ใจร้ายไปแล้วมั้งเนี่ย..............

ปล.ใครค้างหนี้ไม่จ่ายภายในสิ้นเดือนนี้อย่าคิดจะซื้อเล่มใหม่ ไม่มีการเอาไปรวมกับหนี้เก่า (อย่าหาว่าดุ แต่นานไปหน่อยแล้วมั้ย?) 
ติดต่อคืนหนี้ได้ทางเอ็ม ออนอยู๋ตลอด(แม้ทำงานOTL)